समजून उमजून

आयुष्य कसे जगावे ..प्रत्येक गोष्टीचा अभ्यास करून समजून घेत ?? or between the line वाचत ..उमजून घेत .

पाऊस

पाऊस मनातला,
पाऊस वनातला..
झिम्माड झाडीतला, गच्च हिरव्या पंखांनी उडणारा...

पाऊस दृष्टीतला...
पाऊस सृष्टीतला,
पिरपिरणारा,किरकिरणारा, आठवणींच्या गर्दीतला..

पाऊस वसुधेचे प्रणयगान,
पाऊस सरितेचे प्रेरणास्थान...
उधाणणारा,बेभान सारा, अंगी रुणझुणणारा...

पाऊस नभाच्या खाणीतला..
पाऊस सप्तरंगी थेंबातला,
ऐटीत बरसणारा,जणु अधिकारी वर्दीतला...

पाऊस क्षणाचा गारवा..
पाऊस भरल्या डोळ्यांचा पारवा..
उध्वस्त नजरेचा,दडलेल्या हुंदक्याचा आसरा..

पाऊस उनाड पोर...
पाऊस रंगीबेरंगी मोर,
नाचरा, भिरभिरा, लहान थोर सा-यांच्या मर्जीतला...

पाऊस आसुसलेला,
पाऊस कासाविसलेला..
डोळ्यातुन टपटपणारा,कवितेत रेंगाळणारा....

पाऊस त्रेधातिरपीट...
पाऊस उन्हाची उघडीप,
अल्लड्,निरागस, लुकलुकु बघणा-या बाळाच्या सर्दीतला..

पाऊस तारेवरचा मोती,
पाऊस धन धान्याची पोती,
धुवाधार कोसळणारा,उन्हाचे उखाणे सोडवणारा...

दिल तो बच्चा है जी, थोडा कच्चा है.... जी

"ए मारते का ?"
"काय झाले एव्हढे ?"
"तु दोनच दिवस जाणार म्हणली होतीस??"
"trainning programme लांबला त्यात माझा काय संबंध?"
"चार दिवस तुझे दर्शन नाही होणार??"
"मला पण !!!"

त्याच्या मित्राचे आणि मैत्रिणिचे हे बोलणे तो पुर्वी निर्वीकारपणे ऐकायचा. .. त्याला "तीचे" खळखळुन हसणे आठवले.. आणि मित्राने कळवळुन म्हटलेले "मारते का?" पुरेपुर पटले! त्याने उगाच इकडे तिकडे पाहिले समोरचा लव सीन पाहण्याचे टाळले.पाठ फ़िरवुन उभा राहिला समोर झाडी होती अन कोपऱ्यात पिवळे बटर कप फ़ुलले होते. कुणी लावत नाही कुणी पाणी घालीत नाही... तरी कसे रुजते?? काहीही खास प्रयत्न न करता ?? जसे .....! पुन्हा तेच विचार...शेवटी तो हसलाच, स्वतशीच..!त्या पिवळ्या बटर कप प्रमाणे तीही त्याच्या मनात डोलत राहीली. मीच नाही म्हणालो जोरात.. शक्य नव्हते तीला कळतच नव्हते. सगळे शक्य आहे म्हणायची प्रेमात.त्याने सेल फोन काढला . समोरचा लव सीन आटोपेपर्यन्त कुणा कुणाला फोन करत राहिला.




बच्चा माना नही! तय्यार ही नही था.. पडलाच प्रेमात.
खुप खुप रुसलेले हट्टी पोर..., आई खेळायला जायला नाही म्हणली म्हणुन, शाळेत मैत्रिणि हसल्यात म्हणुन,..काय तर म्हणे शेजारच्या काकु म्हणाल्यत थोडी नकटी आहेस ग तु हा नाकाचा शेंडा ना जरा निट टोकदार हवा होता. काहितरी व्हायचे कारण आणि बच्चा रुसलाच पहिजे, या पि्ल्लाच्या मनासारखं कधी जायचे आयुष्य??? पिल्लु भलतच हट्टी, वर्षामागुन वर्षे गेलीत पण हट्टच सोडत नाही, काय करावे?? वाट पाहिली. बदलेल ?? पण अ हं अजीबात नाही दिवसेंदिवस जास्त जास्त हळवे होत चाललेले. खुप हेवा वाटायचा तीला रस्त्याने बिनधास्त जाणाऱ्या लोकांचा.. बेधडक बोलणाऱ्यांचा .. तीने T.V. on केला. आपली आवडती " Last of the summer wines ". तीच्या सारखे हसते, खेळते, innocent... पण एक करुण छटा असलेले आयुष्य! ही करुण छटा मलाच जाणवते की इतरांना पण ?? Roy Clark च्या या सीरीअल चे music सुरु झाले की त्यात एक प्रकारचे करुणपण वाटायचे तीला , हळुहळु वाटायला लागले ही कोणत्याही क्षणाची करुण बाजु आपल्यालाच आधी दिसते का?!! सुन्न परिस्थितीत हसुन हसुन डोळ्यात पाणी येइपर्येन्त पाहिलेली सीरिअल ... डोळ्यातुन अखंड न खळणारे पाणी आणि दोन चार तास ही सेरिअल पाहुन डोळ्यात हसुन हसुन येणारे पाणी... तसे माझे chinese sign ही water च आहे... काये हे मुर्खासारखे बडबडतेय! .. तीने मान वळवली.. 4 वाजलेत . काहीतरी अर्जंट सदर्भ आहे म्हणुन सामीचा फोन येउन गेला होता. रविवारी office ला ?? नको. नको जाउनच येऊ, नाहीतर सामी बदडेल. वर तो साहेब उद्या टोमणे मारणार त्यापेक्शा.. तसच भटकुन पण येऊ. जाण्याधी सामीला फोन करायचा?? नको ती बया बसलेलीच असणार अजुन office मध्ये.

आस पासचे शेजारी म्हणतील निघाली भटकायला..असच म्हणत असणार मला पाहुन.. ..लोकांना काहीच चालत नाही, सवयीने माहित झालेय.... अगदी आपल्याच बागेतल्या शेवग्याह्या शेंगा झाडावर चढुन काढलेल्या किंवा compound वर चढुन आपल्याच झाडाचे लिंबू काढलेले पण चालत नाही.... आपल्याच मस्तीत राहीलेले तर अजिबात अजिबात चालत नाही.... ये बच्चा कच्चा है फ़िर भी किसिकी सुनता नही है... हे पण लोकांना चालत नाही.. "सहज वाटले" म्हणुन... अचानक काहीही केलेले पण चालत नाही....!!

"आज नुसतच टिपुर चांदण्यात फ़िरुन यावे असं वाटतय." काम आटोपल्यावर ती सहज म्हणाली. सामी ने तीच्याकडे आणि बाहेरच्या उन्हाकडे आळीपाळीने पाहीले... "आज अमावस्या आहे ".. सामी शांतपणे म्हणाली.. तीने वैतागुन सामी कडे पाहिले.. तीच्या मनात काय चाललय सगळ माहित असल्यासारखी सामी हसली.. हसता हसता एकदम काहितरी आठवल्यासारखे करुन तीच्याकडे वळली.. सामीचे ते भाव पाहुन.. हीच्या डोक्यात नक्की काहीतरी किडा शिरलाय आणि तो काढण्याचा मुर्खपणा कारायचा नसतो so भागो...! ती अजुन मन चेहऱ्यावर न दाखवता सामीकडे दुर्लक्ष करुन बाहेर पडली..

हवेत अजिबात गारवा नाही फ़ेब्रुवारीच ना?? ह्म्म..उन्हाळा येतोय.. ह आज १४ ना?? हो.. कंटाळा करायला पण वेळ नव्हता मिळाला गेले दोन तीन आठवडे खुप खुप पळापळीत गेले होते .. शब्द्शा पळापळापळीत .. कारण departmental sports होते. दोन दिवस आयुष्यात पहिल्यांदा फ़क्त झोपुन काढले.. (वय झाल्याने थकायला होते अस सामी म्हणाली.)तीला अस म्हणुन उगाच चिडवायला फ़ार आवडते..

गाणी ऐकली खुप खुप खुप...मनात एकच गुणगुणत राहिले....
चाहे तुम मिटाना
पर ना तुम गिराना
आसु की तऱ्हा निगाह्से..
प्यार की उचाई ,
इश्क की गहराई
पुछलो हमारी आह से
आसमा छु लिया रे...
प्यार का राग सुनो..... प्यार का राग सुनो .. प्यार का राग सुनो.. रे....!!

अजुन काय केले एक सिनेमा पाहिला.. ईश्कीया !!! good one!! ... इश्कमय करुन गेला.
दिल तो बच्च्चा है जी.. थोडा कच्चा है जी.. कच्चा ही रहेगा.. इसे ऐसेही रहने दो to be in love and to be wise.. is not possible.. दिल तो पागल है, हळव हळवं करुन सोडणारे एक वेडं पोर आहे.. थोडा नही बिलकुल कच्चा है जी किसीसेभी पुछलो... पुन्हा बडबडायला लागले, तीचे डोळे भरुन आले, का?

तीने गाडी काढली!!!

ऐसी उलझी नजर उनसे हटती नही ..
दात से रेशमी डोर कटती नही...

नको त्या फ़ंदात पडणे यात तर या बच्चाचा हातखंडा आहे.. बेवजहा बातो पे वो गौर करे ,..
दिलसा कोई.. दिल सा कोई कमीना नही.... डर लगता है इश्क करने मे जी..( हा पण वयाचा परिणाम अस सामी म्हणते..): ही कीती सहज असते प्रत्येक ठिकाणी ...

गाडी खड्ड्यातुन ,गर्दीत रस्ता शोधत निघाली.

स्वप्नातल्या कळ्या .. न उमललेल्या.. कदाचित कधीच न उमलणाऱ्या जपुन ठेवलेलेया दोन पानात नवाच आकार आणि रंग घेउन... सतत सोबत!!.... जीवनाची धार दुसऱ्या बाजुने बोथट करणाऱ्या.. .. ती कुठल्याकुठे पोहचली होती... रस्ता पण बघणे गरजेचे होते.

आजुबाजुला बघितले नक्के कुठे आलो???

काहीतरी वेड्यासारखे होणे .. कधी तरी होतेच.. टाळुन उपयोग नसतो .. उपयोग होत नाही, u can try..): त्याला असच काहीतरी म्हणाली होती ती!! बघ की एकदा नुसतं हळवं हळवं होवुन..हरवुन .. स्वतावर प्रेम करायला लागतो आपण.. स्वत:चे अस्तित्व मानायला लागतो.. छोट्या छोट्या कुरबुरी गालातले हसु लपवत ऐकुन घेणारे असते ना कुणी तेव्हा .... त्या सहज निघुन जातात.. सतत पायाला टोचणारे काटे चट्कन निघुन प्रवास सोपा होतो..

ती जागच्या जागी उभी राहीली.कुठे आहोत, काय करतोय क्षणभर काहीच कळले नाही.मग वळुन घराच्या रस्त्याला लागली.

सी.डी. लावली..
नील गगन की छाव मे दिन रैन गलेसे मिलते है
दिल पंछी बन उड जाता है..
हम खोये खोये रहते है..
जब फ़ुल कोइ मुसकाता है
प्रितम कि सुगन्ध आ जाती है..
नस नस मे भवर सा चलता है
दिल पंछी बन उड जाता है...

मधु म कि जलन तडपती है..
यादो की नदी घीर आती है..
हर मौज मे हम तो बहते है..
दिल पंछी बन उड जाता है..
हम खोये खोये रहते है..!!

कहता है.. समय का उजियारा .
एक चन्द्र भी आने वाला है,
इन ज्योत की प्यासी अखियनको
अखियोसे पिलाने वाला है..
जब पत हवासे बजते है
हम चौक के राह तकते है..
दिल पंछी बन उड जाता है..

नाही ऐकले त्याने ,हळवं होणं त्याला कधी आवडतच नव्हते.. valentine day ला कधी wish केले नाही त्याने..!!!

‌‌‍ॠतु

दिवस आले दिवस गेले,
पुन्हा फ़क्त भास झाले..

नाही वसंत.. नाही शिशिर,
अविरत पावसाळे कुठुन आले
ऋतुचक्राला ना खेद ना खंत
सारे ऋतु निर्विकार झाले..

तु नवा,का दिसतो जुन्यासारखा,
हरएक प्रहराला मी विचारले
उत्तर न देता हसुन ते
उखाणे बनुन मोकळे झाले,

हे असेच जगणे रोज तेच ते..,
कुठे संपला उन्हाळा
कधी सुरु झाला हिवाळा
प्रश्न ऋतुंच्या सीमारेषांचे फ़ार अवघड झाले

उन्हाने झाली काहिली,
आलिया भोगासी क्षणे वाहीली
विचारता त्यांना कुठले ऋण फ़ेडते मी?
देतो वसंताला पाठवुन म्हणुन ऋतु ऋणमुक्त झाले..


दिवस आले दिवस गेले,
पुन्हा फ़क्त भास झाले.....

सुन्या सुन्या रस्त्यावर

सुन्या सुन्या रस्त्यावर ...
शांततेची ओंजळ....
रीती झाली...!

उत्सव

चेह-यावर तुझ्या पाहिला...
काल भावनांचा उत्सव जाहला

उमलुन रात्र आली
अलवार श्वास झाला..
झरत गेले चांदणे आरपार
दिशा पांघरुन आनंद शहारला
चेह-यावर तुझ्या पाहिला....

असे कढ ओसरले की
खुळ्यागत दिन गहिवरला
दृष्टीत वस्तीस घन निळा आला
त्या निळाईची शपथ तुला
चेह-यावर तुझ्या पाहिला...

धीर अधीर झाला
कायेस मधुर सुर आला..
क्षण तो सारा, ऋतु बदलाचा
हिरवा पिसारा देउन गेला
चेह-यावर तुझ्या पाहिला...

असा साक्षात समोर दिसलास तु
जसा कण कण माझा हरवलेला
निवळत गेला रंग उन्हाचा
अन मनात समीर सरसरला

चेह-यावर तुझ्या पाहिला
काल भावनांचा उत्सव जाहला......

मौन

तुझ्या मौनाचा अखंड अविरत झरा
अंधारावर क्षुब्ध शांततेचा चरा,

वेढुनी दु:ख आसवांनी आता गीत गावे
किती दिवस असं उगा हसु सहावे,

मिसळुनी भावना अंधा्रात कित्येक रात्री सरल्या..
दिवसाच्या चेह-यावर त्या निर्विकार ठरल्या,

प्रत्येक क्षण मलुल हुंदका सुनविती आज
नुरली ना कुठे का चैत्यन्याची गाज...,

पुन्हा प्रारंभ नवा, का अंत व्हावा..
संपावे हे आडाखे..उत्तरासाठी आता कधी न प्रश्न पडावा....!!!!

भरती

ती कशी घन गंभीर, बंदिस्त
सागरासारखी खोल... खोल
आत सुध्दा शांत अन फ़क्त शांत
असं तीला वाटायचे...
सगळीजणही हेच म्हणत....
पण एके दिवशी तो म्हणाला..
तु कशी ना खळाळती,
किना-याबाहेर धावणा-या लाटेसारखी
अतर्बाह्य भिजवणारी...

त्या दिवशी तीला पहिल्यांदा
"भरतीचा" अर्थ कळला...

Ball games...........

( Francesca Bardsley ची ही छोटीशी कथा वाचल्यावर आवडली म्हणुन अनुवादाचा पहिलाच प्रयत्न....)

अमिराला कुणा अनोळखी व्यक्तीशी बोलायला घरुन अजिबात परवानगी नव्हती.तसे हिवाळ्यातल्या त्या अंधा-या दिवसात ते शहर भितीदायकच होते, निदान ९ वर्षाच्या मुली साठी तरी... जरी एखाद्याला कुठे जाणे सेफ आहे किंवा काहि झाले तर लपायचे कुठे आणि पळायचे कुठे हे माहित असले तरी ....
पण खालीद काही अनोळखी नव्हता. सगळेच तर त्याला ओळखत होते. त्याचे हसणे , ऐट्बाज बोलणे.. तोंडात एका कोप्-यात सिगारेट धरणे. तो तीच्या वडिलांशी विनोद करुन बोलु शकायचा , तीच्या आईच्या स्वयंपाकाचे कौतुक करायचा. त्यामुळे अमिराला खालिद बरोबर असतांना अजिबात भिती वाटायची नाही.
एके दिवशी ती मित्र मैत्रिणि सोबत खेळत असतांना , खेळ थांबायच्या वेळी खालीद तीथे आला आणि सगळ्यांना समोरच्या भिंतीवरच्या रिंग मधुन कोण दगड टाकुन दाखवते म्हणुन त्याने challenge च केले.
अमिराचे डोळे आंनदाने चमकले, तीने टाळ्या वाजवल्या खुप खुष झाली. पहिल्याच प्रयत्नात तीचा दगड सरळ रींग मधुन गेला होता आणि बाकी कुणालाच हे जमले नव्हते..
"वा मेरी नन्ही गुडिया... सगळ्या या मोठ्या मुलांपेक्षा तर तु कमाल आहेस " खालिद ने कौतुक करता करता sticky pastries ची खाकी पेपर bag तीच्या हातात बक्षिस म्हणून ठेवली.

त्यनंतर अमिराला खालिद खुपदा तीच्या शाळेच्या ground जवळ भेटु लागला, ती त्याला रिंग मधुन ball टाकुन दाखवायची आणि प्रत्येक वेळी तीने आता जास्त चांगली प्रगती केलिये म्हणून ती आनंदाने म्हणायची "आता छान टाकते ना मी चेंडु".. तोही तीला ती आता खुपच व्यवस्थीत ball टाकु शकते म्हणून कौतुकाने प्रत्येक वेळी काहि ना काही द्यायचाच. कधी आईला द्यायला तांदुळ ,कधी मसाले, कधी तीला खाऊ.. चोकोलेट, गोळ्या कधि काय .. शिवाय तो तीला अजुन व्यवस्थीत आणि अचुक पणे ball रिंग मधुन कसा जाइल या बद्दल थोडे शिकवु पण लागला. 'हात मागे करुन आधी नेम कसा धरायचा ' अशा सारख्या सुचना ही देवु लागला. आता ती ball टाकतांना अजिबात चुकत नसे. मग खालिद तीला अजुन नविन नविन लक्ष देत असे.
आता ती दोघं रोजच सोबत जवळच्या ओळखिच्या आणि सुरक्षीत पटांगणावर practise करु लागले होते आणि खालिद चांगला ओळखीचा असल्याने कुणाला त्यात गैर वाटण्याचे ही कारण नव्हते.. तीलाही त्याची भिती वाटत नव्हती. आणि त्याने तीचे कौतुकही केले होते ना की तीच सगळ्या सगळ्या मुलान्पेक्षा ball टाकण्यात जास्त अचुक आहे .
कधी कधी खालीद जमिनिवर किंवा भिंतीवर खुणा करी मग अमिरा बरोबर त्या खुणेवर ball किंवा दगड जे सापडेल ते मारुन दाखवायची आणि अचुक निशाणा लावयची. एके दिवशी त्यांना एक जळालेला ट्रक दिसला. खालिद म्हणाला चला याचाही उपयोग शिकण्यासाठी करुन घेऊ ,अमिरा घाबरली . पण खालिद म्हणाला "त्यात घाबरण्या सारखे काय आहे? चल निशाणा लाव पाहु, त्या तुटलेल्या खिडकितुन बरोबर आत दगड टाकुन दाखव . " ती ट्रक् जरा लांब असल्याने तीला काही सुरवातीला जमेना पण काही प्रय्त्नांनंतर तीने तेही अत्म्मसात केले. ती आता व्यवस्थीत त्या तुटलेल्या काचेच्या खिडकितुन दगड आत टाकु लागली.

एके दिवशी खालिद तीच्या घरी आला आणि म्हणाला "चल पाहु आज नविन उद्देश देतो तुला नेम धरायला . तीथुन टाकुन दाखव मला ball.. तु इतकी हुषार आहेस की तुला नक्की जमेल..." खालिदला घरी पाहुन अमिराला अश्चर्य वाटले कारण तो नेहमी शाळेच्या पटांगणावरच भेटायचा. . आणि कालच तर त्याने एक नविन खुण करुन प्रक्टीस घेतली होती.
ती त्याच्या मागे चालु लागली. पण जेव्हा रोजचा रस्ता सोडुन खालिद वेगळ्या भागाकडे चालु लागला तेव्हा मात्र ती जरा घाबरली. खालिदच्या ते लक्षात येवुन तो म्हणाला " अग भित्री भागुबाई..... घाबरु नकोस तु खालिद सोबत आहेस.".. ती मग तशीच त्याच्या मागोमाग चालत राहिली.. तीने तीचे हात मागे घट्ट बांधले आणि अल्लाची प्रार्थना करु लागली की अम्मी अब्बांनी सांगितले तसे वाइट लोक नको भेटु देवु अल्ला..
ते थोड्याच वेळात एका गल्ली पाशी आले. ती नेहमी सारखी वाटत नव्हती . काहितरी विचित्र तणाव वाटत होत तीथे. पण तीने मनातुन भिती झटकुन टाकली.. "खालिद ने आणले ना आपल्याला इथे मग व्यवस्थीतच असेल सगळं".
" ते बघ समोर बरोबर तीथे हे फेकुन दाखव बघु,...." म्हणून खालिद ने तीच्या हातात एक छोटी शी, कठिण गोल वस्तु दीली, ते नेहमिच्या दगडापेक्षा आणि ball पेक्षा वेगळे लागले तीच्या हाताला पण.. तीला काय त्याने सांगितले की चॅलेंज पुर्ण करुन दाखव की फेकाय्चे.. तीने फेकण्यासाठी चित्त एकाग्र केले. डोळे बारिक केले आणि समोरच्या खिडकिवर लक्ष केंद्रित केले. खालिद तीच्या मागे काही अंतरावर एका मोठ्या खांबाजवळ उभा होता, तीने जेव्हा ती हातातली गडद रंगाची धातुची वस्तु नेम धरुन फेकण्यासाठी हात मागे केला तेव्हा त्याच्या चेह-यावर मंद स्मित आले.... ती वस्तु तीच्या नेहमिच्या practise च्या ball पेक्षा आणि दगडांपेक्षा नक्किच जड होती .
पण तरी तीचा नेम काहि चुकला नाही अगदी अचुकपणे तीने त्या खिडकीतुन ती वस्तु आत फेकली. आणि काही सेकंदातच तेथुन आलेल्या उष्ण मोठ्या ज्वाळांनी आमिराच्या छोट्याशा शरिराला वेगाने फेकले... ती पाठीवर मागे फेकली गेली. काळ्या कुट्ट धुराने परीसर भरुन गेला. त्यात तीला श्वास घेणे अशक्य होवु लागले.....धुराने डोळे चुर चुरु लागले त्यातुन पाणी गळु लागले .. चेह-यावर जखमा झाल्या त्यातुन रक्त ठिबकु लागले.. तीचे हात पाय बधिर झाले.. तीच्या आस पास च्या त्या इमारतीचा भाग तीच्या भोवती कोसळु लागला... पण तीला कसलाच आवाज ऐकु येत नव्हता नुसते काहितरी कानात जोरात वाजल्यासारखे वाटत होते. हळु हळु तेही बंद झाले आता तीला कोणत्याच वेदनाही जाणवत नव्ह्त्या. काहिहि नाही सगळच लांब जात होते फक्त मरण जवळ येत होते..
खालिद मागच्या मागे सटकला होता. कुणाला न दिसता, कुणाला काही ऐकु यायच्या आत.. तीथे फक्त एक चुरगळलेले तपकिरी रंगाचे सिगारेटचे थोटुक त्याच्या ओठाच्या कोप-यातुन निसटुन पडले होते. जसा जसा तो त्या भयानक रक्त पाताच्या दृष्या पासुन लांब जावु लागला तस तसे त्याच्या गालात हसु खुलत गेले.. त्याने रायफल खांद्यावर लटकवली आणि नविन सिगारेट पेटवली...
(समाप्त)

मी अशी ?कशी?

मी डोसा खाल्ला नाही, मी ईडली खाल्ली नाही..
मी साखर सुध्दा साधी कधी चहात घेतली नाही..!!!
भोवताली पार्टी चाले,
ती विस्फ़ारुन बघतांना कुणी गुलाबजाम ओरपतांना,
कुणी रसगुल्ले ढापताना..
मी सॅलड खात बसले..
सगळ्यांच्या सोबत जेव्हा...
वरण भातही साधा मज कुणी विचारला नाही...
मी डोसा.. खाल्ला नाही..मी.............
वडा बघत राहीले.., पावही कधी ना चाखले..
अन पोट भरुन कधीही मी छोले खाल्ले नाहीत
कुणी अग्रह केला तरी,प्लेट भरली नाही..
एकच कोवळी काकडी, अन उकडलेली अंडी..
नाकात अजुन दरवळे ती भरलेली भेंडी..
मी वजन काट्याला भ्याले..,
मी वाढत्या घेरालाही भ्याले..
मी मनात सुध्दा माझ्या कधी भजी तळली नाही..
मी डोसा खाल्ला नाही मी....... .....
मज नाश्ता जर का मिळता मी गाजर खाल्ले असते
कुणा बोलवले घरी तर रताळे उकडले असते..
म्हणुन मजकडे कोणी आले वा गेले नाही..
मी अश्शी स्लिम आहे... की एक कपडाही कधी......
उसवावा लागला नाही....!!!!



हे मागे कधीतरी मायबोलीवर टाकलेले विडंबन एकाने स्वत:च्या नावाने त्याच्या पेज वर खपवलेले दिसले. मग वाटले आपणच आपल्याच नावाने टाकावे.

oil paint...... hibernating for three months..

वसुंधरेच्या दिवसाच्या सर्वांना शुभेच्छा..!!!

वसुंधरा दिवसाच्या सर्वांना शुभेच्छा..!!!
(त्यानिमित्त खालील पोस्ट बदलते)..

माझी आवडती लेखिका..Patience Strong म्हणते..
for all our vaunted cleverness we cannot understand.

The beauty and the mystery of nature's wonderland. the sun ,the moon ,the whirling stars ,the sea, the sky.
the earth..............
All the many miracles of life and death and birth ....

Man with marvellous machines can do stupendous things.
But could not with his hands create a bird with voice and wings.
Could not say what magic holds the planet in its place
OR how the spider spins its dainty web of fairy lace....
He can not make a blade of grass, a leaf,a cone, a pod..
yet he is too arrogant to give the praise to GOD.


When bees hum in the linden tree and roses bloom in cotage plots. Along thebrookside banks we see the blue of wild forget- me -nots.
Shy flowers that shun the prying eye- content to let the daisy hold,
The glances of the passers -by with brazen stareof white and gold.
forget-me-not.!!! From long ago it stirs the thought of happier days.
For memories like wild flowers grow-along the hearts untrodden ways.

दोन राजहंस,दोन बदकं, एक बदकिण एक पाण कोंबडी आणि मी

आजचा दिवस एकदम झक्कास होता. सकाळी सुपर मार्केट मध्ये ट्रोली भरली आणि पर्स मध्ये वॅलेट च नाही.घरी येवुन परत जावे लागले.नशिब आधी पेट्रोल स्टेशन वर नाही गेले.पण अशी सुरवात होवुनही... आजचा दिवस सुरेख गेला, एखाद्या दिवसाचे धागे आधीच विणले जातात .. मग आपण कीतीही ठरवले तरी तो तसाच जातो का ?? बहुतेक ..

सोनसळी ~ऊन खुप दिवसांनी अंगाला बिलगत होते चल फ़िरायला म्हणून.अर्धा एप्रिल गेला तरी छान ऊन पडले नव्हते. आज
मग माझा मोर्चा एका आवडत्या जागेकडे वळ्ला नेहमी प्रमाणे.. खुप परिक्रिमा झाल्यात इथे तरी पण .... जादु झाल्यासारखी ऊन पडले की मी या जंगलाच्या दिशेने चालु लागते. हिरवपण हळु हळु अंगात भिनु लागते आणि माझे पाय भराभर पडु लागतात. निश्चल तळ्याकाठी तर कधी किर्र्र झाडीतुन जी वाट आवडेल तिकडे.. ऋतु चे प्रत्येक रुप बघायचे अनुभवाय्चे या वेडाने वा-यासोबत वेड होवुन निसर्गावर उमटलेले ऋतुचे प्रत्येक ठसे बघण्यासाठी धावय्चे..

जसे लहान पणी शेरलोक होल्म्स हातात आले होते तसा त्याचा चेहरा डोळ्यासमोर असायचा.... सतत..... भयानक क्रेज़ होती /आहे मला शेरलोक्स च्या प्रत्येक गोष्टीची,.... त्या गोष्टीतल्या वॅटसन ने वर्णन केलेल्या प्रत्येक कथेची!
त्याची चौकडीची कॅप, मोठा लांब लचक over coat ,तोंडातला पाइप, वॅटसन चे बोलणे, Mrs.हडसन, घोडा गाडी तीचा खड खड आवाज, अंधारे थंडीतले वातावरण ...... मूर लॅंड ,ती दगडी घरे ,माळरानं,...शेती, मेंढ्या, झरे ,प्रचंड बुंध्याचे वृक्ष.. कॅनल सार्ख्या नद्या, इंग्लिश मन चे वर्णन त्याच्या हाततली काठी,विंटर कोट, कॅप आणि कुत्रा.., चिख्लातले ठसे, सतत पडणारा पाऊस....... रेल्वे स्टेशन्स,पोस्ट ओफ़्फ़िसेस.. गवतच गवत सगळीकडे अशी लांबलचक कुरणे...... सगळं बघायचे होते. कदाचीत ते स्वप्न पाहिल्या मुळेच ध्यानी मनी नसतांना.. चाकोरीतली १० ते पुढे कीतीही वाजेपर्यंत चालणारी नोकरी व्यवस्थीत चालु असतांना.. शेवगाव हुन मी stamford ला येवुन पोहचले. Alkemist मधला मुलगा स्वप्नांचा शोध घेत निघतो तशी....:)

१८९० सालातले इग्लंड माझ्या डोळ्या समोर घेवुन मी इथे आले होते शेरलोकच्या पुस्तकातले , internet च्या युगात मी stamford बद्दल एक अक्षरही न वाचता न पाहता इथे आले ..... काहीही मनात न आणता!!! डोक्यात फ़क्त एकच गोष्ट होती बेकर स्ट्रीट आणि ट्रेनने जीथे जीथे शेरलॉक जायचा तीथली वर्णने,... जायचेच तीथे एकदा, नक्की!! मी नेहमी डोळ्यासमोर आणाय्चे !! बाकी england मध्ये येवुन काय कराय्चे हा विचारच केला नव्हता . त्या काळी म्हणे हजारो पत्र जात होती शेरलॉक च्या नावाने त्या कलपनिक पत्त्यावर! मी असती तर मी ही एखादे पत्र त्याला नक्के लिहिले असते. जशी जशी माझी गाडी एअर पोर्ट वरुन निघुन आत आत शिरु लागली तसे ते जुने पुस्तकाच्या जुन्या पानातले england जसेच्या तसे उलगडत गेले.हिरवाई नजरेत भरु लागली.. ओसाड जागा क्रुत्रिम पणे उगवलेल्या जंगलांनी भरल्या..थोडे बदलले आसले तरी ते आजही तसेच वाटते आहे काहीही बदल न झाल्यासार्खे.. रस्त्यावर घोडागाड्यांऐवजी फ़क्त कार्स आहेत.आजही country side English man ने हळवे पणाने जपली आहे.

मी एक painting केले होते भारतात असतांना त्यात खुप सारी गुलाबी झाडे , येल्लो स्टोन हाउसेस्चे टुमदार town अस काही बाही कधीही न बघितलेले दाखवले होते . कुठलाशा painting च्या फोटोवरुन मी ते चित्र काढले होते. त्यावेळी अशी झाडे, अशी घरं असतात का?हा प्रश्न मनात आला होता आणि काहि वर्षांनी मी तशाच झाडांच्या अंगणात उभी होते तशाच घरासमोर.. !!!!! मध्ये एकदा घरी गेल्यावर त्या चित्रा पुढे मी जाऊण उभी राहिले तेव्हा मला त्यतल्या ब-र्याच गोष्टींन्चा नव्याने अर्थ लागला.

आणि मी तेच केले दिवसच्या दिवस कुरणे फ़िरली मेंध्यामागे पळाली.. मूरर्लॅंड मधुन चालले.. हीथर ने झाकलेल्या मूरलंड.. गुलाबी जांभळ्या सुरेख दिसतात. शेतच्या शेतं पालथी घातली.. रस्त्य्ने कधी सोबतीला Phasant ची जोडी तर कधी हरणांचे टोळके , कोल्हाही येवुन दर्शन देवुन दिसेनासा व्हायचा मुठ्भर आकाराचे रंगिबेरंगी पक्षी , उतरत्या छपरांची कौलारु घरे, मन हिरवे करणारी नजर जाइल तीथ परयंत हिरवळ.
गाडी रस्त्याच्या कडेला लावता़च पॅक पॅक पॅक पॅक करत झुंड हजर झाली माझ्या माझ्याभोवती.. बदकांची ही टोळी म्हणजे भल्या भल्यला घाबरवुन सोडते.. शूजवर चोचिंनी मारुन हैराण करते. मग त्यामागोमाग गीज धावत येतात,मग छोटी बदके मग सरते शेवटी राजहंस .. पण यावेळी एक रांजहंस अंड्यावर बसला होता पाण्याच्या शेजारी अगदी रस्त्यापासुन ७..८ फ़ुटावर त्याने की तीने?? मादीच असावी , छानसे घरटे बांधले आहे. समोर चाललेल्या सगळ्या ब्रेड वाटपाच्या गोंधळाकडे ती जराही लक्ष देत नव्हती. बदकांचा गोंधळ तीला रोजचा असावा.. मनापासुन फ़क्त अंड्य़ावर बसुन एकाग्र चित्ताने सगळे लक्ष घरट्याकडेच! आपले नुसते बसणे सुद्धा enjoy करता येते ? ते पाहुनच मला जे मिळालेय ते आनंदात राहुन enjoy करावेसे वाटते.बसल्या बसल्या चोचीने इकडची काडी तिकडे कराय्ची बास.. तीचा साथीदार दुसरा राजहंस मात्र तिच्या बाजुला जाणा-या गीज कडे/प्रत्येक मोठ्या पक्षाकडे लक्ष ठेवुन होता. कोणी आसपास गेले रे गेले की याने झेप घेवुन हाकलुन लावायचे.
ब्रेड संपल्याव्र मग मोठ्या गूज चा गोंधळ थांबला आणि पुन्हा निवांत् पणे पंख झटकुन ते शेतात जावुन पडले.झगमगीत निळ्या मानेची बदके, शुभ्र पांढरे राजहंस, तपकीरी काळ्या मानेचे गीज.. वाळलेल्या पिवळ्या पाण गवताच्या काड्यांवर्ची सगळ्यांची घर्टी.. लहान पक्षांचा हल्कासा गोंगाट ...पाणी नितळ सुंदर चकचकित दिसत होते सोनेरी उन्हात मस्त चमचमत होते. सतत पडणा-या पावसामुळे नेहमीच हिरवळ असते तसा चि्खलही असतो पण सगळे रस्ते व्यवस्थीत बांधणीतले आखिव रेखीव वळणा वळणाचे धावणारे नागमोडी .. खाली वर उंच खोल.. काळेशार ! सोबत फ़क्त नाजुक आवाजातली किलबिल चिवचिणारे रंगिबेरंगी नाव माहित नसलेले पक्षी.
मी तलावाच्या दुस-या बाजुकडे गेली तीथे छॊटी दोन बदके एका त्यंच्या मैंत्रिणिच्या मागे मागे फ़िरत गोंडा घोळत होती. ते त्रिकुट बराच वेळ पाण्यात कधी काठावर असा नुस्ताच टाइम्पास करत भटकत होते. अगदी निवांत गप्पा हाणत काही काम धाम नसलेल्या कोलेजच्या मित्रांसारखे. पण त्यांचे एक वैशिष्ट होते त्यांच्यात जी बदकिण होती ना तीच तिघांच्यात पुढे चालत होती बाकी दोघे नुसतेच मागे मागे ..
मी काठावर उभी राहताच, लांबुन डौलदार मान पाण्यावर हेलकावे खातांना दिसली . इथे अजुन दोन काळे... लाल चोचीचे राजहंस असतात ते दिसले नाहित. पुढल्या दोन सेकंदात दोन बाकदार माना माझ्या पुढ्यात येवुन ठेपल्या.संथ एका लयीत दोघे शांतपणे पाण्यावर चरु लागले. बुड वर करुन ते जेव्हा खाद्य शोधायला पाण्यात शिरतात ना तेव्हा फ़ार विनोदी दिसतात.दोघे राजहंस माझ्यासमोर येवुन कधी वर मान करुन बघत तर कधी आपले एकमेकांशी कुजबुजत ,शांत सावली, झिळ्मिळ हिरवे पाणी आणि लकाकते ऊन ती शांतता आणि घनगर्द सावली ती्थे उभे राहुनच अनुभवायला हवी ती पकडता येत नाही काळ्या रेषा असो की रंगीत कशातच. मी कॅमेरात टाकण्याचा ऊगाचच प्रय्त्न करत होते.
बाकिच्या तीघांचे आपले अजुनही तेच चालु ती पुढे आणि बाकी दोघे मागे. नाहि म्हणायला एक पाण कोंबडी यांच्यात येवुन सामिल झाली. तीची सारखी हलणार्री मान या सगळ्या चित्रात एकमेव हलती गोष्ट होती. पाणी सुध्दा इतके संथ बहुदा वा-यावर हलायचाही त्रास नको म्हणत होते.तपकीरी ओबड धोबड झाडांवर नुकतीच पोपटी हिरवाई उगवुन आलेली तो नाजुक रंग फ़ार देखणा दिसत होता, आजी बाईने झुळझुळीत पातळ नेसावे आणि मिरवावे तसा..
पांढरे पिवळे तांबडे सगळे डॅफ़ोडिल्स आता कोमेजाय्ला लागलेत पण तळ्याशेजारच्या मोठ्या एल्म च्या झाडाखाली अजुनही गर्दी करुन काही पांढरी फ़ुले मजेत खिदळत होती. पलिकडच्या झाडी खाली मेंढ्यांचा एकमेव राष्ट्रिय कार्यक्रम "चरणे" चालुच होता.आता छोटी बछडी आली होती मागे पुढे करत ढुश्या देवुन आईला बिलगत चालत होती... हसत होती ....खेळत होती. मेंढी कधी हसत नसावी अस तीच्याकडे पाहुन मला नेहमी वाटते ...पण पिल्ले एक्जात सगळी बच्चेकंपनी कोणत्याही प्राणी मात्रांची असोत.... जीतकी निरागस अल्लड तीतेकीच मेंढीचीही... ही पण मोठे झाल्याव्र त्या मोठ्या मेंढीसार्खी एरंडेल प्यायला सारखा चेहरा करुन कायम फ़क्त चरत राहणार का???
बाजुला एक गीज चा थवा निवांत बसला होता काही जण माना पंखात खुपसुन घोरत होते तर काही नुसतेच पहुडले होते.माझ्या समोरची राजहंसाची जोडी या सोनेरी वा्तावरणात माझ्या पायजवळ येवुन उभी राहिली उन्हात!!! सोनेरी उन अंगावर घेत चोचीला चोच मिळउन.....आता एखादे गाणे म्हणतात की काय अशा पोज मध्ये ... सुरेख!!! (क्रम्श:)

ऋतु माझा

तुझ्यात नादावला जीव
भिरकावुन दिला होता
कसा कोण जाणे.. .
पावसात पहिल्या
उगवुन आला आता ..
सावली तुझी रुपेरी ढगाची शिव
सर बनुन गाता गाता...
एका क्षणाचे गहिवरणे..
अन कोवळा थेंब अंगणी
रुजला जाता जाता
तीन्ही सांजेला झाला खुळा जीव
आभाळागत न्हाता न्हाता
ऋतु माझा फक्त म्हणे
पावसाळा आता..

punhaa

एक चुकार सर मुक
निवली लाही लाही
अनिवार बांधावर
दुर दुर काही नाही..

नितळ झाले दु:ख,
हलके हलके गाई,
गलबलुन कागदावर
उतरली थोडी शाई..

प्राक्तनाचे निश्चल मुख
मन निर्विकार पाही,
नाही आनंदी दरवळ
नाही उदास काही..

काळोखात विन्मुख
चाहुलीच्या दिशा दाही
पुन्हा जीव चौखुर.. तीच हुर हुर
अंतरंगी अकस्मात ओढाळ वाही..

काही रंग...

kahi rang..

who moved my cheese!

काल Laura ला निरोप दिला.. आमचे सगळ्यांचे डोळे भरुन येणारच होते.. पण हल्ली तशी सगळीजण शिकलेली असतात.. "emotional नका होवु" म्हणत आम्ही खिदळत होतो.. भावना लपवायची overacting... करत..हसत खेळत निभावुन नेले.. विशेष काही वाटले नाही.मी विचार करायचे "कीती छान शिकवते नाही ही, किती खेळकर हिच्या सोबत वर्ष अगदी छान जाइल, समरचे रंगिबेरंगी दिवस ,हिच्यासोबत आणि सगळ्या मैत्रिणि... मस्त!! ...पण वर्ष व्हाय्च्या आत लाराने नोकरी सोडत असल्याचे जाहिर केले.माझे चीझ...??"रोज चीझ समोर ठेवुन, त्यासाठी आज काय केले तर एव्हढे काम, एव्हढा अभ्यास, एव्हढा स्वयंपाक..,एव्हढी चित्र ,एव्ह्ढे लिखाण.. हे याचे, ते त्याचे कीती किती केले... ??? काही कंटाळत, काही सवयीने काही हवे होते म्हणुन काही नुसताच टाइम पास.. नुसतीच जगण्याची overacting.. खुप् काही केले असे वाटण्याची overacting... प्रत्यक्षात काय करायचे होते, काय करतेय कशाचा कशाला ताळ मेळ नाही.. या इतक्या बीझी पणातुनही शेवटी तरीही स्वताची कीव येत राहते. किती ती मी गरिब बिच्चारी, पळत्येय नुसती!!! कुणी माझ्या साठी किंवा माझ्या सोबत दोन पावले चालेल का? की मी अशीच एकटी जन्माला येवुन एकटी मरणार? श्या! हे असं गरिब बिच्चारे वाटुन घेणं फ़ार फ़ार वाईट..सुर्यास्त होण्या आधी जेवढी पळ्शील तेव्हढी जमिन तुझी म्हणुन पळायला सुरवात केलेला विसरुन जातो परत येण्यासाठी सुध्दा धावावे लागेल हे आणि जातो ..कायमचा जातो.. अगदी तसच त्याची जितकी किव येते तितकिच ..रोज सगळं काही सुरळीत चालु असण्याची over acting, ... महानगरपालिकेच्या निवडणुका आल्यात म्हणुन घराचा "परवानगी न मिळालेला कोपरा" गुपचुप बांधुन घ्यायचाय म्हणुन भेटायला न येणारी मैत्रिण, दुसरी एक नव-याला नेहमी सांग्रसंगीत जेवण लागते म्हणुन कधीही वेळ नसलेली..(कौतुक की तक्रार काही कळत नाही), कुठेतरी खदखद्त राहते इतकी काही मी अजुन चीझच्या आधीन झाले नाहीये( तेव्ह्ढेच एक समाधान), आयुष्यभर घराचा एक एक कोपरा कसाही करुन वाढवण्याचे स्वप्न तीचे!!!! आपल्या चीझ वरुन जराही नजर हटु न देणारी अशी अनेक माणसे रोजच भेटतात. मी ही माझ्या चीझ वर नजर ठेवुन असते. प्रकार असतात चीझ चे दुसरे काय!!!दिवसाची रात्र होते, रात्रीचा दिवस होत नाही..... उजाडुनही तेव्हा... टक्क सकाळी नुसता अंधार मनावर साचुन असतो.. नुस्ता अंधार.. त्यात चालतो पाठशिवणीचा खेळ.... जगाशी तुमचा.. तुमच्या जगाशी तुमचा, जगाचा तुमच्याशी !!!आयुष्य थांबुन राहते..... घड्याळ मात्र टक टक टक्टक.. करुन .. झोप उडवुन देते... ......खोटे हसा.. खोटे खोटे दिसा, दीनवाणे पणे हसा,स्वतावर हसा, स्वताकडे पाहुन हसा नाहिच जमले तर दुस-यला हसा (सगळ्यात सोपे) ..पण हसत रहा!!!सावलीही दिसत नाही या अंधारात .. की सावलीचाच अंधार होतो? अस्तित्व विरघळुन टाकणारा अंधार! खुप वेड होते ना सावलीचे!.. उन नको वाटायचे तेव्हा.. अजुनही हिम्मत होत नाही उजेडाकडे तोंड करायची! बरी वाटते ही अंधारी गुहा, जीथे चालतो स्वप्नांचा खेळ.. ९ते१२, १२ ते३, ३ते६... ६ते९..पुन्हा ९ते १२.. तीन्ही त्रिकाळ.. अस्तित्वहीन स्वप्नांचा खेळ..बघणारेही खुष full entertain आणि दुस-याचा "खेळ" होतांना मजा वाटते शिवाय तो बघता बघता स्वता:चा होणारा "खेळ" विसरायला होते. आणि मी देखील.. busy राहते या खेळात..समोर माझे चीझ.. मग आठवतच नाही की "या virtual सावल्या" त्यांना काही अर्थ नसतो.." नुसती चित्रकथा.. कारण त्यात रीटेक.. कट..आणि पुन्हा पुन्हा दिलेले shot..न देता direct हवं ते मिळवता येते, मेकअप ने झाकलेले चेहरे , हव ते बोलतात हव तेच करतात.. अंधारातल्या या खेळात अंधार नसतो."आपल्या हसण्याची दोरी, आपल्या रडण्याची दोरी ,आपल्या असण्याची... दिसण्याची.... अस्तीत्वाची सगळ्या सगळ्या ची दोरी दुस-याच्या हाती देवुन गम्मत बघणा-याचे हेच होते" ..... नुसते "चीझ" सांभाळुन बसणा-याचे हेच होते, कुणीतरी आजकाल हे ओरडुन सांगत असते.. हळुवार उलगडत जाते दु:ख, अल्वार पणे नुसतेच डोळ्यात पाणी साचुन येते. ओझं पेलवत नाही त्यांना कधी कधी स्वप्नांच.. !!
यांत्रिकपणे केलेली एखादी continental, असो की Chinese dish चांगली होते अगदी रेसीपी book मध्ये बघुन केली नाही तरीही.. अगदी व्यवस्थीत हात हलतात त्या loud music च्या तालावर जेव्हा Justine तोंडाला लावलेल्या माइक मधुन जिम मध्ये भराभर सुचना देते.., अगदी प्रत्येक कृती कशी व्यवस्थीतच झाली पहिजे सवयीने.. अहं अजिबात चुकाय्चे नाही, चुकिच्या दाराला धक्काही लागायला नको, लक्षात राहतात चुका सतत बोटात घुसलेल्या शीळेसारख्या टोचत राहतात. बाकी काही कुणी कुणाचे काही लक्षात ठेवत नाही.
चन्द्र.. आकाशात नुसता.. शांतपणे येवुन उभा राहतो. (यांत्रिकपणे???). तोही सवयीने नुसताच बघणे होते.. खुप चांदण्या "लावुन" घेतल्या इथे रूम मध्ये, रात्री टक्क डोळ्यांनी चांदण्या मोजणे सवयीने,प्रत्येक अणु रेणु शी नाते जोडण्याची,त्या कडुन मायेच्या अपेक्षेची सवय, जेव्हा जे वाटेल ते कराय्ची सवय , भलत्या वेळी भलते काही तरी करायची सवय,अंधारल्या शांत प्रदेशाची सवय,शांतता पोटाशी कवटाळुन दिनवाणे पणे आवाजाची वाट बघण्याची सवय .. !!जीव आक्रसत जातो प्रत्येक अनिच्छेने उचललेल्या पावलावर आणि असाच तो एके दिवशी संपुन जाइल छे,नाही होवु देणार नक्किच नाही, हिवाळ्यातली उजाड झाडे वसंतात धुमारे घेउन येतातच ना तसाच हा ऋतु जाइल! उत्तर काय हे शोधायचे नसते आपोआप सापडले तर ठिके नाहितर आपले आपणच तयार करायचे असते..
एक आख्खा हा समोरचा सायकामोरचा वृक्ष बनायला काय लागले असेल फ़क्त एक बी... एक त्याचीच पेशी.. तेव्हढीही नाही जवळ?, नक्किच असेल..पावलांना दिशेचे धुमारे फ़ुटायला हवेत.. उबेच्या चीझ चे आकर्षण कमी होवुन उन्हाची ओढ वाढली की सगळे प्रश्न सुटतात.अनिश्चिततेच्या वर्तुळाकडे दुर्लक्ष केले की निश्चिंत मनाने जगता येते स्वत: केंद्रबिंदु होवुन.....

काही रंग

काही रेषा (चित्र १...)