ऋतु माझा

तुझ्यात नादावला जीव
भिरकावुन दिला होता
कसा कोण जाणे.. .
पावसात पहिल्या
उगवुन आला आता ..
सावली तुझी रुपेरी ढगाची शिव
सर बनुन गाता गाता...
एका क्षणाचे गहिवरणे..
अन कोवळा थेंब अंगणी
रुजला जाता जाता
तीन्ही सांजेला झाला खुळा जीव
आभाळागत न्हाता न्हाता
ऋतु माझा फक्त म्हणे
पावसाळा आता..

punhaa

एक चुकार सर मुक
निवली लाही लाही
अनिवार बांधावर
दुर दुर काही नाही..

नितळ झाले दु:ख,
हलके हलके गाई,
गलबलुन कागदावर
उतरली थोडी शाई..

प्राक्तनाचे निश्चल मुख
मन निर्विकार पाही,
नाही आनंदी दरवळ
नाही उदास काही..

काळोखात विन्मुख
चाहुलीच्या दिशा दाही
पुन्हा जीव चौखुर.. तीच हुर हुर
अंतरंगी अकस्मात ओढाळ वाही..